Ster Zuid-Limburg 19-22 april

Onder een stralende lentezon werd op vrijdag in Borlo het startschot gegeven van deze vierdaagse rittenkoers met een korte tijdrit.

Het was voor ons uitkijken naar Lars die eventueel een gooi kon doen naar de leiderstrui maar moest in een iets te korte tijdrit voor hemzelf tevreden zijn met een 6e plaats op 6 seconden van een Amerikaanse winnaar. Het podium werd trouwens volledig bezet door de Amerikaanse ploeg. Onze andere renners gaven het beste van zichzelf en konden uitkijken naar de eerste rit in lijn de volgende dag.

Zaterdag stond de rit in lijn met start en aankomst in Moppertingen op het programma met een beklimming van onder andere de Halembaye, weliswaar langs de makkelijkste kant.
Het was een zeer gesloten wedstrijd waar onze renners zich konden stand houden in het peloton.
Na de grote lus moesten nog enkele plaatselijke ronden worden afgelegd en de wind blies richting aankomst in de zij.
Een sein voor pientere renners om zich zeker in deze strook vooraan te houden zodat ze geen slachtoffer werden van breuken in het peloton.
Wat voorspeld werd vanuit de volgwagen kreeg gevolg en op 3 ronden van het einde zetten enkele sterke teams het op de kant. Gevolg was dat eerst Ian, die vocht als een leeuw, contact verloor met het peloton.
Ook Arthur en Lars, die onze beste tijdrijders waren daags voordien, hadden zich laten vangen en verzeilden in een geloste groep. Gelukkig kon Lars na een sterke inspanning, die hij moest vermijden ifv de volgende dagen, solo terugkeren bij het overgebleven peloton. Intussen waren 7 leiders weggeglipt en deze konden voorblijven. In het eerste peloton kwamen Rotem, Lawrence en Lars binnen. Korneel moest het peloton nog laten rijden. Arthur en Ian volgden iets verder.

Paaszondag stond dan weer de volgende rit op het menu met start en aankomst in Bovelingen. Een rit doorheen de bloesemstreek met 2x de beklimming van de Rue de Horpmaal over kasseien.
Het peloton kwam rustig op gang en richting 1e kasseibeklimming kwam enige nervositeit. Een voltallig peloton vatte deze beklimming aan en iedereen van onze ploeg overleefde deze eerste hindernis.
Iets verder had Arthur af te rekenen met een lekke voorband. Na een rustige wielwissel kon Arthur vlot terug aansluiten achteraan het peloton. Maar nog een 5tal kilometers verder melde de wedstrijdradio opnieuw pech voor Arthur. Nu had zijn voorderailleur het begeven en fietswissel was de boodschap. Opnieuw kon Arthur terugkeren naar het peloton maar nu met iets meer inspanning nadat het peloton een tempo hoger had geschakeld en er ook nog enkele strubbelingen in het peloton waren voorgekomen. Tijdens de eerste passage zat iedereen terug in het peloton en doorheen de bevoorradingszone kwam Lawrence ten val door een onvoorzichtige renner. Naast een valpartij had hij ook een platte voorband en dit duurde even vooraleer hij terug kon aanzetten. Onder begeleiding van de volgwagen was het de kunst om zo economisch mogelijk terug aansluiting te vinden bij het peloton maar daar maakte hij wat teveel foutjes door veel te nerveus en snel te willen terugkeren. Dit koste hem iets te veel onnodige krachten en toen hij aansloot op een 3-4km voor de 2e kasseibeklimming was er in het peloton een massale valpartij. Hier werd Lawrence en Ian door opgehouden en moesten met achterstand aan die beklimming beginnen. Gezien wij vooraan de volgwagencolonne reden door Lars die 9e in het klassement stond, konden we weinig steun bieden. Dus was het hopen dat de renners achter een andere collega-ploegleiders konden schuilen en hopelijk terugkeren.

Helaas was er vanaf die valpartij tot het binnenrijden van de plaatselijke ronden constant chaos in de wedstrijd en met geloste renners tussen de volgwagens waardoor zowel Ian als Lawrence op achterstand de plaatselijke ronden aanvatten. Ze werden samen met een groep geloste renners redelijk snel afgevlagd maar werden terug startgerechtigd voor de volgende dag. In het uitgedunde peloton kwam op 2 ronden van het einde een aanval van Arthur. Die zat blijkbaar met wat frustraties na de vorige rit en ging solo op zoek naar de zege. Helaas werd er in het peloton op gereageerd en sloten in de laatste ronde eerst een 10tal renners aan en later het voltallige peloton. We konden ons opmaken voor een massasprint en hier was een Nederlandse renner die het haalde. Met een 18e plaats werd Korneel onze beste renner. Verder volgende Rotem, Lars en moegestreden Arthur.

Maandag stonden we nog met een voltallig team aan de start in Jeuk voor de slotrit richting Wallonië, waar 2 beklimmingen moesten overwonnen worden, om zo terug te keren richting Borlo waar op een geaccidenteerd parcours het pleit beslecht zou worden.
In aanloop naar Wallonië zat de wind ongunstig en was wegrijden onmogelijk. Taak om zich te sparen richting aanloop naar de 2 beklimmingen en het nerveus gevecht daar naar toe te overleven. Zoals jaarlijks het geval werd in aanloop opnieuw zwaar gevallen en was vooral Korneel het zwaarste slachtoffer. Een hersenschuddig en wat oppervlakkige en inwendige pijnen waren het verdict. Ian was ook het slachtoffer maar kon met wat schrammen terug verder, ook al besefte hij dat zijn wedstrijd erop zat na het lang wachten en de grote afstand bijgevolg. Lars daarentegen had goed geluisterd en sneed de beklimmingen helemaal voorin aan. Hij was hierdoor mee met de kopgroep van 20 die zich na de hellingen had gevormd. Het achtervolgende peloton met Rotem bestond nog uit 40tal renners en een volgende groep van een 30tal renners met Arthur en Lawrence volgde nog iets verderop. Nu was het uitkijken hoe de wedstrijd zich verder zou afspelen en groepen 1 en 2 kwamen samen. De 3e groep kon de achterstand niet meer goedmaken. Gezien Lars voorin de kat uit de boom kon kijken met enkele klassementsrijders die wel en niet mee waren voorin hoefde hij zich niet druk te maken. De finale plaatselijke ronden met een krachige wind konden nog veel veranderen en bij het binnenrijden van de plaatselijke omloop het sein voor Lars om de aanval in te zetten. Hij kreeg 2 renners mee maar helaas waren beide renners eerder ballast dan hulp. Nadat deze poging niet doorging volgde een volgende ontsnapping met 9 renners en opnieuw was Lars hierin vertegenwoordigd. Dit leek meer kans tot slagen maar de leider zelf deed een ultieme krachtinspanning en kon het peloton terugbrengen. Lars probeerde solo nog wat extra aan te dringen maar dit was hopeloos. En onder het cliché 3e keer goeie keer kon een 11tal renners ontspannen zonder de leider. Helaas geen ploegmaat hierin mee en dit was finaal de goeie ontspanning. De leider moest het hoofd buigen en zat samen met Lars en Rotem in verslagen positie. Het was uiteindelijk opnieuw een Amerikaan die de wedstrijd won. Lars kon nog ontsnappen uit het verbrokkelde peloton en sloot de wedstrijd als 16e af, maar kreeg de strijdlust voor zijn aanvalsdrift vanuit de organisatie.

Finaal konden Lars, Rotem, Arthur en Lawrence deze vierdaagse tot een goed einde brengen.
Lars werd naast de strijdlust op de laatste dag ook 5e in het jongerenklassement na zijn 11e plaats in het eindklassement. En sloot als 3e af in het bergklassement.
Verder volgde in het eindklassement Rotem op een 40e plaats, Arthur op een 71e en Lawrence op een 82e plaats.
Verder ook een dankwoordje aan Ian die zich ten volle inzette voor de ploeg op een parcours die niet volledig het zijne was. En eveneens een spoedig herstel aan Korneel.

Als ploeg vielen we net buiten de top10 met onze 11e plaats op 25 deelnemende ploegen.

Door: Wesley Decru

Sportline